Επωνυμία

Η Διά Βίου Μάθηση εξασφαλίζεται από φορείς τυπικής και μη τυπικής εκπαίδευσης τόσο με συμβατικές μορφές όσο και με μάθηση εξ αποστάσεως και συμβάλλει στην αειφόρο ανάπτυξη των κοινωνιών. Επίσης η αειφόρος ανάπτυξη των κοινωνιών προϋποθέτει τη Διά Βίου Μάθηση των πολιτών.

 

Περισσότερα....

 

Δια βίου Μάθηση

Η δια βίου μάθηση αντανακλά την ανάγκη που χαρακτηρίζει τις μεταβιομηχανικές κοινωνίες για συνεχή απόκτηση και ανανέωση γνώσεων. Ο διάλογος για τη διά βίου μάθηση είναι στο επίκεντρο των θεωρητικών αναζητήσεων και του προβληματισμού ερευνητών, ενώσεων, εκπαιδευτικών, αλλά και του ευρύτερου κοινού. Ταυτόχρονα, τόσο στα κείμενα των διαμορφωτών πολιτικής όσο και στα επίσημα κείμενα εθνικών και διεθνών οργανισμών, διαρκώς και πληθαίνουν οι αναφορές στη δια βίου μάθηση, στο ρόλο και στη σημασία της στις σύγχρονες κοινωνίες, στους σκοπούς και στους στόχους της, αλλά και στο περιεχόμενό της. Υποδηλώνει τον απεριόριστο χαρακτήρα της μάθησης, που καλύπτει όλο το φάσμα της ζωής και περιλαμβάνει όλες ανεξαιρέτως τις μορφές μάθησης, τόσο εκείνες που παρέχονται από κάθε είδους εκπαιδευτικούς φορείς όσο και τις μορφές άτυπης μάθησης. Βασική συνιστώσα ενός σύγχρονου συστήματος δια βίου μάθησης είναι η εκπαίδευση ενηλίκων.

Εξ αποστάσεως εκπαίδευση

Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι μια μέθοδος εκπαίδευσης. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της, το οποίο τη διαχωρίζει από τις άλλες μεθόδους, είναι ότι ο σπουδαστής διδάσκεται και μαθαίνει χωρίς τη φυσική παρουσία του καθηγητή σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας. Παρότι ο σπουδαστής βρίσκεται απομονωμένος από τον καθηγητή του (τόσο στο χώρο όσο και στο χρόνο), συνεχίζει να καθοδηγείται και να εμψυχώνεται από αυτόν μέσω κάποιας μορφής επικοινωνίας μαζί του.

Η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης εξ αποστάσεως βασίζεται απόλυτα στο σχεδιασμό και στην ποιότητα του εκπαιδευτικού υλικού, καθώς και στην ποιότητα της επικοινωνίας μεταξύ του σπουδαστή με τον καθηγητή του και τον εκπαιδευτικό οργανισμό.  

Ειδικότερα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση: α) ο σπουδαστής βρίσκεται ως επί το πλείστον απομακρυσμένος από τον εκπαιδευτικό οργανισμό και τον καθηγητή του όσον αφορά στον τόπο και το χρόνο, β) ο σπουδαστής διδάσκεται και ενεργοποιείται πώς να μαθαίνει μόνος του, γ) ο εκπαιδευτικός οργανισμός παρέχει στο σπουδαστή  θεσμική πιστοποίηση δηλαδή η εκμάθηση είναι αναγνωρισμένη ή επικυρωμένη από τον εκπαιδευτικό οργανισμό, δ) χρησιμοποιεί ειδικά διαμορφωμένο εκπαιδευτικό υλικό σε έντυπη ή /και ηλεκτρονική μορφή συμπεριλαμβανομένων των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μαθημάτων και ε) αναπτύσσεται διπλής κατεύθυνσης επικοινωνία μεταξύ σπουδαστών και καθηγητών.  

 

Από τα παραπάνω είναι εμφανές ότι σε αντίθεση με τις συμβατικές μορφές εκπαίδευσης όπου η μάθηση έρχεται ως απόρροια της διδασκαλίας (διδασκόμενος, διδάσκων), σε ένα οργανωμένο σύστημα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης η δυαδική αυτή σχέση διαφοροποιείται και γίνεται τριαδική, λαμβάνοντας ένα τρίτο στοιχείο που είναι το εκπαιδευτικό υλικό. Το εκπαιδευτικό υλικό είναι αυτό που ουσιαστικά διδάσκει τον διδασκόμενο που βρίσκεται σε διαδικασία αυτομάθησης. Έτσι ο διδάσκων αποκτά έναν άλλο ρόλο, αυτόν που υποστηρίζει το εκπαιδευτικό υλικό και συμβουλεύει και ενθαρρύνει τη μαθησιακή διαδικασία του διδασκόμενου.

Αειφόρος Ανάπτυξη

Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης αναφέρεται σε ένα πρότυπο ανάπτυξης το οποίο ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παρόντος χωρίς να υπονομεύει την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες. Αποσκοπεί να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ατόμων διαφυλάσσοντας παράλληλα το περιβάλλον τους σε βραχυπρόθεσμη, σε μεσοπρόθεσμη και, κυρίως, σε μακροπρόθεσμη βάση. Η αειφόρος ανάπτυξη έχει τριπλό στόχο: μια οικονομική ανάπτυξη αποτελεσματική, κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά βιώσιμη.

 

 

Η ανάπτυξη είναι αειφόρος όταν ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες χωρίς να μειώνει τις δυνατότητες των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες.

 

Πηγή: WCED (1987). Our Common Future. Oxford: Oxford University Press

 

 

Η ανάπτυξη είναι αειφόρος όταν βελτιώνει την ποιότητα ζωής στο πλαίσιο των ορίων που θέτει η φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων που υποστηρίζουν τη ζωή.

 

Πηγή: IUCN/UNEP/WWF (1991). Caring for the Earth: A Strategy for Sustainable Living. Gland, Switzerland: IUCN/UNEP/WWF